“เล่าเรื่อง เมืองล้านนา” 30 สิงหาคม 2566

“หนุ่มใหญ่ผมยาว มาดเท่ห์ นักข่าวรุ่นเก๋า ” เฝ้าติดตามขับเคลื่อนงานข่าวอย่างมีคุณภาพ ออกสู่สาธารณชน อย่างรวดเร็ว ทันสถานการณ์

ข่่าวสังคมชาวบ้านประจำวันพุธที่ 30 สิงหาคม 2566 โดยสินในน้ำ✍️….คนเราทุกอย่างเมื่อมีการเริ่มต้น ก็ต้องมีสิ้นสุดอย่างแน่นอน ชีวิตคนละสัตว์ก็เช่นเดียวกัน มีเริ่มต้นคือเกิดก็ต้องสิ้นสุดคือตาย เกิดมาเท่าไร ไม่เกิน 100 ปี ก็ทยอยตายไปตามจำนวนเท่านั้น คำว่าตายมีความหมายว่า หมด หยุด และสิ้นสุด หมด ก็คือหมดลมหายใจ หยุด ก็คือหยุดอากัปกิริยาต่างๆ สิ้นสุดก็คือบทบาทหน้าที่สิ้นสุด ไม่มีใครอยากหมด หยุด หรือสิ้นสุด ทุกคนอยากมีลมหายใจ อยากมีชีวิต เคลื่อนไหวได้ อยากมีบทบาทหน้าที่ของตนไปเรื่อยๆ ก็คือไม่อยากตายนั้นเอง….ที่ไม่อยากตายเพราะอะไรทั้งๆ ที่อยู่ไปก็เจอแต่ความทุกข์มากมาย อยู่นานไปร่างกายมันก็เสื่อมสภาพลง เรี่ยวแรงที่เคยมีมันก็ลดน้อยถอยลงไป อ่อนล้า ทำอะไรไม่ค่อยไหวเคลื่อนไหวก็ได้ไม่เหมือนเดิม บทบาทหน้าที่ก็หมดไป เป็นคนแก่คนหนึ่ง หากเจ็บป่วยด้วยยิ่งเพิ่มความทุกข์ทรมานอีกแต่ก็ไม่มีใครอยากตายอยู่ดี เมื่อไม่อยากตาย และยังไม่ตาย ควรอยู่ด้วยความไม่ประมาทหมั่นดูตัวเองให้ดี หมั่นทำบุญกุศลให้มาก จะได้ชื่อว่าอยู่อย่างคุ้มค่า….อย่าได้หลงใหลว่าเราจะสวยจะงาม หรือเป็นหนุ่มสาวอยู่เสมอไป ย่อมจะต้องมีแก่ มีเจ็บเป็นธรรมดา เพราะฉะนั้นความดีอันใดที่ควรจะทำได้ ก็จงทำเสีย ตั้งแต่ร่างกายยังมีกำลังวังชาอยู่ เมื่อทำไว้เสร็จแล้ว ถึงเวลาตายก็จะได้ไม่ห่วงใยในสิ่งใดอีก เพียงแต่ว่าตอนที่ยังมีชีวิตอยู่เราได้ทำอะไรเอาไว้บ้าง ทำดีเวลาที่จากไป ก็จะมีคนกล่าวถึงในด้านดี ทำชั่วตายไปแล้วก็ยังมีคนสาปแช่ง เพราะฉนั้นสิ่งที่ดีที่สุดก็คือการปล่อยวาง เพราะการปล่อยว่ามันคือความสุข ไม่ว่าอะไรจะเข้ามาในชีวิต มันก็ไม่สามารถที่จะกระทบกับใจเราได้ ถ้าหากเราได้ปล่อยวางมันแล้ว.…อีกเดือนกว่าผู้ที่ทำงานราชการที่มีอายุครบ 60 ปี ก็จะเกษียณอายุราชการ ต้องกลับไปเลี้ยงหลานกลายเป็นคนแก่ อันที่จริง เราลองดูคนที่เขาอายุ 60 ปี บางคนยังมีกำลังทำงานได้อีกหลายปี บางคนก็ยังไม่แก่เลย ไม่รู้ว่าเขาใช้เกณฑ์อะไรที่ว่าคนอายุ 60 จะต้องปลดเกษียน ทั้งๆ ที่หลายคนเขายังทำงานกันได้อยู่ อย่างน้อยๆ ก็ไม่ต่ำกว่าคนละ 5 ปี แต่พอครบ 60 ทำไมจะต้องปลดเกษียณอายุ บางคนมีความสามารถยังมีอีกเยอะน่าเสียดาย….เมื่อหลายคนที่จะต้องเกษียณอายุในสิ้นเดือนหน้านี้ ผมก็มีข้อมูลจากนายแพทย์​หลายท่านที่ชี้ว่าคนวัยเกษียน หรือผู้สูงวัยควรจะพูดคุยให้มากขึ้น เพราะขณะนี้ยังไม่มีทางรักษาโรคความจำเสื่อมได้เลย ทางเดียวที่จะช่วยได้คือการพูดคุยสนทนาให้มากขึ้น เพราะว่าการพูดคุยมีประโยชน์ต่อผู้สูงวัยอย่างน้อย 3 ประการประการแรก การพูดกระตุ้นและทำให้สมองมีความคล่องแคล่ว เพราะภาษากับการคิดจะสื่อสารระหว่างกัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งเวลาพูดเร็วซึ่งส่งผลโดยธรรมชาติให้เกิดปฏิกิริยาการคิดที่เร็วขึ้นและเพิ่มความจำ บรรดาผู้สูงวัยทั้งหลายที่ไม่พูดคุยมีแนวโน้มสมองเสื่อม....ประการที่สองการพูดช่วยให้คลายความเครียดได้มากทีเดียว ช่วยไม่ไห้เป็นโรคจิตและลดความเครียด บ่อยครั้งที่เราไม่พูดแต่จะเก็บกดไว้ในใจเรา นี่เป็นความจริง ด้วยเหตุนี้จะเป็นการดีที่ให้โอกาส ผู้สูงวัย และผู้ชราทั้งหลายได้พูดมากขึ้น และประการที่สามการพูดช่วยให้กล้ามเนื้อบนใบหน้าทรวงอกได้ขยับตัวออกกำลังและ เพิ่มสมรรถภาพของปอด ในขณะเดียวกันการพูดลดความเสี่ยงของการเสื่อมในดวงตาและหูรวมถึงความเสี่ยงที่แฝงมาเช่น ทำให้เวียนศรีษะและหูหนวก รุปสั้นๆ ได้ว่า สำหรับคนวัยเกษียน หรือผู้สูงวัยหรือวัยชราทั้งหลาย ทางเดียวที่จะป้องกันโรคอัลไซเมอร์ คือการได้พูดคุยสนทนากับคนเท่าที่จะมากได้และสนทนาอย่างเป็นเรื่องเป็นราว ไม่มีวิธีอื่นใดที่จะมารักษาโรคนี้ได้เท่ากับการพูดคุย ดังนั้นขอให้ท่านผู้สูงอายุทั้งหลายตลอดจนผู้ชราขอให้ได้พูดคุยกันให้มากขึ้น และกระตุ้นให้ผู้สูงวัยท่านอื่นๆ พูดคุนสนทนากับญาติมิตรและคนรอบข้างให้มากขึ้น ขอให้พูดคุยกันอย่างมีสาระ ถ้าไร้สาระเมื่อไหร่ อาจจะเกิดเหตุการณ์คนแก่ทะเลาะกันก็เป็นได้มันไม่ดี
….สินในน้ำ

….สินในน้ำ